Huub Stevens looks back: 'That still lives on in our hearts'
1 min readAfter three seasons in the 2. Bundesliga, FC Schalke 04 became this season the German champions in the one-step lower league in Germany and, as a result, the team from Gelsenkirchen will return to the Bundesliga next season. On 19 May 2001, exactly 25 years ago on Tuesday this past week, the situation at Die Königsblauen was still completely different.
At that time, the team from the Ruhr region was in second place prior to the last league match, trailing FC Bayern München by three points, but with a better goal difference than Der Rekordmeister. In Gelsenkirchen, former PSV player and coach Huub Stevens was then standing on the sidelines at the then Parkstadion.
FC Schalke 04 played the last league match at home against SpVgg Unterhaching with 5-3 and this was also the last match in the Parkstadion since the club, starting from the 2001/2002 season, began playing in the new Veltins-Arena, which until 2005 was known as Arena AufSchalke. Those Königsblauen did their duty and won the last match with 5-3, which meant that Stevens' team depended on the result of the match HSV - FC Bayern München.
In the 90th minute the home team took the lead 1-0 via a header by Sergej Barbarez and as a result the championship appeared to be going to Gelsenkirchen rather than to Munich. After the final whistle in Gelsenkirchen, FC Schalke supporters rushed onto the pitch in the belief that HSV had won 1-0, meaning their team had unexpectedly become national champions.
But nothing could have been less true since the match in Hamburg was still underway and, via a live connection, was broadcast on the big screens of the Parkstadion. There, the fans saw that FC Bayern, in the 94th minute, still received one last chance at the league title from an indirect free kick in the penalty area of HSV.
In the end, it was Swedish player Patrik Andersson who, with the final chance, shot the ball against the ropes, which meant FC Bayern became league champions after all and plunged Schalke 04 supporters into mourning. Even today, this day is still etched in Huub Stevens’s memory.
Stevens won the DFB-Pokal twice with FC Schalke 04 and the UEFA Cup once, which is why the former PSV player is regarded by supporters as a club icon. But still, the missed national championship in 2001 hurts him a lot.
''Winning prices is always the nicest thing there is. We were champions once for four minutes. That still lives in our hearts. It was so special that you never forget it,'', Stevens says in an interview with Sportnieuws.nl
A week after narrowly missing the league title, the team from Gelsenkirchen did manage to win the DFB-Pokal. Thanks in part to these successes, the native of Limburg was chosen by the supporters of FC Schalke as coach of the century.
Comments19
Stevens als coach zegt precies waarom fans zo verbonden raken met zulke momenten. DFB-Pokal en UEFA Cup zijn top, maar die gemiste titel in 2001 is pure litteken-geschiedenis. 4 minuten is genoeg voor eeuwige pijn. 🔥
tbh het is wrang dat ze de DFB-Pokal een week later wel pakken, maar de landstitel blijft de hoofdprijs. Je wint wel iets, maar je krijgt dat ene gevoel niet terug. 💀
No cap, vier minuten kampioen... dat is echt een eeuwige kater 😂. En toch wint Schalke daarna meteen de DFB-Pokal, maar je hoofd blijft bij die verloren titel, ik kan me die Stevens frustratie helemaal voorstellen.
"Dat was zó bijzonder, dat vergeet je nooit meer" is pure Stevens. Maar als je het van PSV kant bekijkt, dan voelt het toch alsof hij ons soortgelijke drama ook had kunnen kennen. Wat een dag zeg. 💀
Als je in de 90e scoort en dan in 94e nog afgestraft wordt, dan snap je wel waarom het "nog altijd in ons hart" zit. tbh ik vind het bijna oneerlijk hoe zo'n seizoen kan kantelen door één spelmoment en een indirecte vrije trap.
"We waren ooit vier minuten kampioen." ehm ja je voelt het gelijk. Zelf vind ik vooral dat Schalke toen net pech had, maar ook Bayern killers mentality had in die 94e minuut.
Die quote "We waren ooit vier minuten kampioen" blijft echt hangen. Wat een drama, maar ook wat een bewijs dat Schalke toen al meedraaide om de top. 👀
Die Barbarez-kop en daarna nog wachten op Hamburg... brutal. Ik kan me voorstellen dat Stevens dat nooit meer loslaat, prijzen zijn mooi maar zo'n net-niet sloopt.
Volgens mij zit het verschil hier ook in het mentale stukje. Bayern vond net die laatste kans, Schalke niet, en dan gaat alles kapot in één fase. Al won je daarna de DFB-Pokal, het gevoel blijft dus alsnog "ja maar..."
4 minuten kampioen, daarna alsnog Bayern title. Dit is waarom voetbal pijn doet, maar ook waarom die verhalen blijven hangen in het hart. 🔥👀
Ik snap die pijn bij Stevens wel, maar ik vind ook dat het altijd meeweegt hoe Bayern het doelsaldo en die laatste prik nog geregeld kreeg. Bij ons zie je dit ook, één detail en je seizoen kantelt.
Schalke dat Parkstadion moment, Barbarez 1-0, iedereen springt het veld op... en dan die indirecte vrije trap. Ik zou gek worden als fan, echt. 🤬
Man, Barbarez voor 1-0 en dan alsnog Andersson die Bayern door de mazen schiet. Tbh dat is echt de definitie van voetbal-psychologie, je loopt letterlijk 1 minuut te vroeg de titel in.
Huub die dit nog zo voelt, respect. Maar wel zuur dat die kleine momenten van Schalke zo kantelen terwijl Bayern top blijft doorvoetballen. Ik krijg er meteen van die PSV-Stevens vibes bij.
huub stevens die vier minuten kampioen... tbh dat soort pijn blijft echt eeuwig hangen. props dat hij het zo eerlijk zegt.
Brutale herinnering dat het "maar" vier minuten kampioen was. Dat soort momenten slijt je nooit weg, zeker als je live op schermen moet wachten.
"We waren ooit vier minuten kampioen." tbh dat beeld blijft echt hangen, zeker als je ziet hoe Bayern het in de 94e nog afmaakt. Barbarez voor 1-0 is dan alsnog echt pijn.
Huub Stevens als clubicoon snap ik, maar dat gemiste kampioenschap in 2001 is echt zo'n moment dat je nooit meer weg krijgt. Vier minuten, en daarna meteen terug naar rouw... brutal.
"We waren ooit vier minuten kampioen" blijft echt ongelofelijk zuur. Tbh, dat Bayern in de 94e en Andersson met die koperslag... je voelt het tot vandaag.