Luc Nilis, in Nederland vooral herinnerd als clubicoon van
PSV, heeft in een interview met
Het Laatste Nieuws een inkijkje gegeven in zijn leven na een moeilijke periode. De voormalig spits kende na zijn actieve carrière een zware fase, maar heeft inmiddels weer stabiliteit en geluk gevonden.
Na het abrupte einde van zijn loopbaan - veroorzaakt door een zware beenbreuk in 2000 - viel voor Nilis plotseling alles weg wat zijn leven structuur en spanning gaf. Juist dat gemis bleek later een belangrijke factor in het ontstaan van zijn gokverslaving. Hij gaf eerder al aan dat hij de kick en adrenaline van het voetbal probeerde te vervangen door gokken, wat uiteindelijk grote impact had op zijn leven en keuzes.
In de jaren daarna werd Nilis opener over deze periode en de gevolgen ervan, ook op persoonlijk vlak. Hij zocht hulp en wist zijn verslaving te overwinnen. Inmiddels is hij al geruime tijd gokvrij en heeft hij naar eigen zeggen zijn leven weer op de rails.
Dat herstel vertaalt zich ook in zijn huidige werk. Nilis is tegenwoordig actief als spitsentrainer bij Patro Eisden Maasmechelen, waar hij opnieuw plezier beleeft aan het voetbal. "Ik word nog steeds enthousiast van het spelletje. Ik ben voetbal nooit moe. Als spitsentrainer bij Patro kan ik enorme voldoening hebben als ik mijn aanvallers in een wedstrijd dingen zie doen die ik hen meegaf op training of tijdens een video-analyse", vertelt hij.
De klap van zijn gedwongen afscheid als speler blijft echter een belangrijk moment in zijn leven. "Daarom was de klap ook zo groot toen de dokters na mijn beenbreuk in 2000 vertelden dat ik nooit meer zou voetballen. Ik was daar niet klaar voor. Ik moest van de ene dag op de andere alles wat ik zo graag deed, afgeven. Geen enkel mens kan zoiets op korte termijn verwerken, denk ik."
Op de vraag of hij ooit nog dezelfde intensiteit van plezier heeft ervaren als tijdens zijn carrière, is hij eerlijk. "Neen... Jawel, in het gokken, helaas. Ik golf wel graag en veel, maar da’s niet te vergelijken met het gevoel om een belangrijke goal te maken."
Toch overheerst tegenwoordig het positieve gevoel. "Misschien vind ik nog wel het meeste plezier in de rust en in de stabiliteit die ik sinds zes jaar heb gevonden, sinds ik ben genezen van mijn verslaving." Ook zijn gezin speelt daarin een grote rol. "Ik geniet nu volop van mijn drie kinderen en drie kleinkinderen. Het oudste kleinkind, Mathis, is 5, en die voetbalt bij KFC Helson Helchteren. Zondag ben ik gaan kijken naar hem. Van zulke dingen word ik enthousiast."
Als hij zijn huidige leven een cijfer moet geven, is hij duidelijk: "Een 10. Vandaag ben ik weer perfect gelukkig, sportief en privé. Dit leven mag zo blijven duren."