Aanvoerder WK-deelnemer richt zich tot vaderland en wijst naar PSV'er: 'Ik durfde niet te kijken'

Bosnië-Herzegovina maakt zich met PSV'er Esmir Bajraktarevic op voor de tweede deelname aan het WK voetbal. De Bosniërs wisten op 31 maart vriend en vijand te verrassen door in de finale van de play-offs na strafschoppen af te rekenen met viervoudig Italië.

Aan Bajraktarevic was de eer weggelegd om het hoofd koel te houden en de winnende penalty binnen te schieten. De vleugelaanvaller hield zijn hoofd inderdaad koel en wist zijn land naar het WK in Noord-Amerika te schieten, waar Bajraktarevic & co. in poule B spelen tegen medeorganisator Canada, Zwitserland en Qatar.

Aanvoerder Edin Dzeko, inmiddels veertig jaar en actief bij FC Schalke 04, heeft een brief geschreven aan de kinderen uit het Balkanland. Dzeko was in 2014 ook al actief op het WK met Bosnië waar de poulefase het eindstation was mede door een onterecht afgekeurde goal van de spits in de wedstrijd tegen Nigeria.

In de brief die de aanvoerder schrijft aan de Bosnische kinderen vertelt Dzeko onder meer over zijn jeugd, die vooral gekenmerkt wordt door de oorlog in het voormalige Joegoslavië, en over het verloop van zijn voetballoopbaan. ''Lieve kinderen van Bosnië en Herzegovina, ik heb maar één boodschap: niets is onmogelijk. Níéts. We hebben geluk dat we Bosniërs zijn. Ik zeg dat niet alleen als een man die zijn droom beleefde, maar ook als een jongen die de oorlog overleefde. Ik praat niet graag over het beleg van Sarajevo, maar het is belangrijk dat jullie begrijpen hoe het was'', schrijft Dzeko op The Players' Tribute.

Daarna gaat de spits van FC Schalke 04 in op zijn ervaringen tijdens de oorlog in Joegoslavië, waar Dzeko met zijn familie noodgedwongen binnen zat en onder meer bordspelletjes speelde. ''Ik was zes toen het begon. Ik herinner me de eerste sirenes, dat mijn moeder me pakte en dat we schuilden achter de schoenenkast. Dat was dag één. Het ging vier jaar zo door. We snapten het niet helemaal, maar we waren elke dag bang. Toen ons huis te onveilig werd, gingen we naar het appartement van m'n grootouders. Dat was, denk ik, veertig vierkante meter. We woonden er met z'n vijftienen. Iedereen sliep op de grond. Zo nu en dan, als het rustig leek, deed mama de voordeur open en speelde ik met de andere kinderen uit de buurt. Ik vergeet haar blik nooit meer. Die flauwe glimlach omdat ze me graag zag spelen, maar in haar ogen stond ook de zorg dat ik niet meer terug zou keren'', vervolgt de aanvaller.

Uiteindelijk overleefde Dzeko samen met zijn familie de oorlog en de voetbaldroom van de spits begon daardoor ook vrij laat. ''We hebben het overleefd. Ik verbaas me over hoe sterk we waren, we waren maar kleine kinderen. Maar de oorlog was zinloos. Al die onschuldige mensen dood, en waarvoor? Voor geld, macht en ego. Voor niets dus. Ik word misselijk als ik tegenwoordig oorlog op het nieuws zie. Ik wil dat nooit zien, nergens. Maar volwassenen leren nooit. Het leek zo onmogelijk dat ik er niet eens van droomde. De grasvelden die je nu ziet, die waren platgebrand. Ik trainde in een sportzaal. Na maanden werd de grond schoongemaakt, begonnen ze witte lijnen te verven op de velden van verschroeide aarde. Ik trainde, en hoopte ooit bij mijn lokale club Zeljeznicar het eerste te halen. Toen ik negentien was, bracht een coach me naar Tsjechië. Zat ik ineens in Teplice'', herinnert de aanvoerder van Bosnië zich nog al te goed.

Vervolgens gaat de spits verder op het verdere verloop van zijn loopbaan. ''Ze kochten me voor 25.000 euro. Twee jaar later ging ik naar VfL Wolfsburg. Daarna voor 37 miljoen naar Manchester City, en naar AS Roma. Ik groeide op in oorlog, nu leefde ik een sprookjesbestaan. Niets is onmogelijk. Ook niet met Bosnië naar het WK. De eerste kwalificatie in 2014 was de mooiste dag van ons leven. Het zat ons niet mee op het WK, maar nu zijn we terug'', aldus Dzeko.

Als laatste blikt de aanvoerder terug op de finale van de play-offs tegen Italië waarin ook PSV'er Esmir Bajraktarevic wordt genoemd. ''Ik was zo bang voor Gianluigi Donnarumma. Die vent is zo groot. Ik hoefde geen penalty te nemen, ik was geblesseerd. Gelukkig weten onze jonkies hoe dat moet. Ze denken niet te veel na, zoals wij, veteranen. Toen Esmir Bajraktarevic de beslissende penalty nam, durfde ik niet te kijken. Sergej Barbarez, de bondscoach, ook niet. Toen hoorde ik de explosie van vreugde. Ons landje gaat wéér naar het WK. En onthoud: jullie zijn Bosniërs. De wereld ligt aan jullie voeten. Ik hou van jullie. Edin'', sluit de spits zijn brief af.