4 mei 2005 | Een doelpunt verwijderd van finale Champions League
1 min leestijdOp 4 mei 2005 speelde PSV de return in de halve finale van de UEFA Champions League tegen AC Milan. Een week eerder ging de ploeg van Guus Hiddink met 2-0 onderuit in Milaan ondanks een legio kansen en dus wist PSV dat het voor een loodzware opgave stond in het eigen Philips Stadion.
De ploeg van Guus Hiddink zocht vol de aanval en dat resulteerde al binnen de eerste tien minuten in een 1-0 voorsprong. Via Jan Vennegoor of Hesselink kwam de bal voor de voeten van Ji-Sung Park en de Zuid-Koreaan haalde verwoestend uit om zo voor de snelle openingstreffer binnen te schieten.
Daarna ging PSV op zoek naar de snelle 2-0, maar deze treffer viel niet. Hierdoor gingen beide ploegen met een 1-0 tussenstand in het voordeel van PSV de rust in en lag alles nog open.
Halverwege de tweede helft zette linksback Lee Young Pyo een actie in waarna de Zuid-Koreaan de bal voorslingerde. Uiteindelijk was het Phillip Cocu die de bal hard achter doelman Dida wist te koppen en daarmee PSV op 2-0 zette waardoor de stand over twee wedstrijden weer volledig in evenwicht was.
Lang leek het erop dat beide ploegen een verlenging zouden gaan spelen tot het begin van de blessuretijd. Een actie van de Braziliaanse middenvelder Kaka zorgde ervoor dat Massimo Ambrosini vrij kwam te staan in het zestienmetergebied.
De middenvelder kopte de bal achter Heurelho da Silva Gomes en deze treffer betekende de genadeklap voor PSV. Ondanks deze treffer wist Cocu nog op schitterende wijze de 3-1 op het scorebord te zetten, maar deze goal kwam te laat.
Desondanks ging PSV nog op zoek naar de 4-1, maar Jan Vennegoor of Hesselink kon een lange bal van Mark van Bommel niet omzetten tot een serieuze kans op een doelpunt aangezien doelman Dida de bal kon vangen. Na dit moment werd er afgefloten en ging PSV met opgeheven hoofd uit de Champions League.
Reacties6
Kaka die vrij speelt, Ambrosini die afmaakt, je zag het voordat het gebeurde. Maar serieus, als PSV na die 2-0 niet scoort, ga je vanzelf openstaan. Toch netjes dat ze tot het einde doorjagen, ook met die 3-1 van Cocu.
Heerlijke herinnering, Philips Stadion dat echt aan stond. Park en Cocu, dat zijn van die goals waar je PSV altijd mee blijft associëren. Alleen die blessuretijdfase... daar gaat het net mis, en dat is zo frustrerend.
Ik snap de tactiek wel, maar na 2-0 of zelfs 3-0 moest het spel breken. In plaats daarvan kreeg Milan dat moment met Ambrosini en BAM, meteen 2 tegendoelpunten in je hoofd. En dan die goal van Cocu is nog mooi, maar je voelde gewoon dat de timer liep.
Lee Young Pyo die de bal voorslingert en Cocu die hard kopt, dat is typisch PSV van toen: energie en aanvallend. Ik vind het eigenlijk knap dat ze na Milaan zo blijven geloven na al die kansen. Verlies is hard, maar dit afscheid had respect.
Die eerste goal van Park was echt killer, binnen tien minuten en meteen druk zetten. Alleen daarna blijft het pijnlijk dat die 2-0 er niet kwam, want dan was het verhaal anders geweest. Van Bommel die nog een lange bal geeft en Vennegoor net niet rond maakt, voelt ook als zo'n gemiste adem.
Wat zuur, echt. Je ziet gewoon dat PSV vanaf minuut 1 op jacht ging, en dan toch die klap van Kaka en Ambrosini. Cocu die nog 3-1 maakt is wel pure klasse, maar ja, te laat.